لیرزهای کم توان
به طور ساده می توان گفت که دو نوع لیزر وجود دارد: کم توان و پرتوان. لیزرهای پرتوان بافت را می برند و گرما آزاد میکنند اما لیزرهای کم توان گرما آزاد نمیکنند و موجب تخریب بافت نمیشوند، بلکه لیزرهای کم توان خاصیت ایجاد واکنش فتوشیمیایی دارند و موجب بهبود متابولیسم سلولی می شوند و از آنجایی که چگالی دانسیته آنها کمتر از ۰/۵ وات بر سانتی متر مربع است، تحت این عنوان نامگذاری شده اند (به آنها لیزرهای سرد یا لیزرهای نرم یا soft هم گفته می شود). این لیزرها با بافت وارد واکنش شده و بدون ایجاد حرارت، باعث تحریک یا مهار در سلول میشوند.
لیزر درمانی کم توان ، روش درمانی است که از تابش نور با شدت پایین در محدوده نور ۸۳۰-۵۴۰ نانومتر استفاده میشود. به نظر میرسد اثرات درمانی این روش توسط واکنشهای فتوشیمیایی که باعث تغییر نفوذ پذیری غشاء سلولی و به دنبال آن افزایش ساخته شدن MRNA و پرولیفراسیون سلولی میشود، حاصل گردد. علت این اثرات ، مثل لیزر جراحی به دلیل حرارت نمی باشد. لیزر درمانی کم توان در پزشکی ، دندانپزشکی و دامپزشکی در موارد بیماری های مختلف و به طور عمده در مورد درمان زخم و کنترل درد به کار می رود.
امروزه پس از مطالعات و تجربیات بیشتر در کاربرد لیزر ، از اثرات ضد درد و ترمیمی آن در درمان بیماری های مختلف استفاده می شود ، از جمله زخم های مقاوم به درمان مانند زخم های دیابتی ، عروقی بستر و درمان نروپاتی ها ، نورالژی ها ، بیماری های مفاصل و غیره.
فیزیولوژی سلولی لیزرهای کم توان
به دنبال تابش فوتون های لیزر به سلول ، پاسخ سلولی با فعال شدن فوتواکسپتورهای موجود در زنجیره تنفسی واقع در میتوکندری آغاز می شود و در اثر آن ردوکس سلولی تغییر حالت داده و همراه با تغییرات حالت غشاء سلولی با جابجایی کلسیم و تغییرات PH و فعال شدن CAMP و دوبلیکاسیون DNA منجر به ساخته شدن پروتئین می شود. به این ترتیب پاسخ های سلولی از سطح سلولی به سطح بافت و ارگان کشانده می شود و اثراتی مانند ضد التهاب ، ضد ادم و تورم ، بی دردی ، تکثیر سلولی ، نئوواسکولاریزاسیون و تسریع در ترمیم ، شیفت متابولیسم به سمت هوازی و متعادل کردن سیستم ایمنی حاصل می آید.
در کل پاسخ فیزیولوژیک بافت برای لیزر های کم توان شامل موارد زیر می باشد:
• تحریک بیولوژیک سیستم
• اثر بر روی سیستم ایمنی
• اثر ضد التهاب و ضد ادم
• اثر بر روی عروق و سیرکولاسیون
• اثر بر روی لنف
• اثر بر روی ترمیم زخم
• اثر ضد درد
• اثر بر روی اعصاب
همچنین مکانیسم های کاهش التهاب و ادم لیزر به قرار زیر است:
• تغییر سنتز PGF۲A , PGE۲
• افزایش سنتز PGI۲
• مهار سنتز برادی کینین ها
• افزایش فاگوسیتوز توسط WBC
• وازودیلاتاسیون بیشتر وافزایش سیرکولاسیون
• افزایش درناژ لنفاوی تا حد ۲ برابر و به تعادل رساندن فشارهای اسموتیک و آنکوتیک
• افزایش ترشح MIF
• کاهش ترشح هیستامین
کاربرد لیزر کم توان در پزشکی
امروزه علاوه بر استفاده از اثرات ضد درد و ترمیمی آن ، در درمان بیماری های مختلف از جمله زخم های مقاوم به درمان مانند زخم های دیابتی ، زخم های عروقی ، زخم بستر و در فیزیوتراپی (درمان نروپاتی ها ، نورالژی ها ، بیماری های مفاصل و …) ، از اثرات بسیار مفید آن در درمان مشکلات پوستی بسیار استفاده میشود.
کاربرد لیزر کم توان در حیطه پوست و مو
درمان ریزش مو: از آنجایی که نور لیزر سبب بهتر شدن متابولیسم سلولی می شود و روی جریان خون پوست ناحیه تحت درمان ، تأثیر گذار است ؛ لذا در درمان ریزش موهای آندروژنتیک سر (ریزش های نوع ارثی) و نیز در درمان طاسی های منطقه ای ناشی از بیماری های خود ایمنی به علت اثرات لیزر درتنظیم سیستم ایمنی می تواند اثرات مفیدی داشته باشد.
لیزر کم توان در تسریع رویش موها پس از عمل جراحی کاشت مو می تواند مفید و مؤثر باشد. با استفاده از این لیزر ، زخم های پوستی سریع تر ترمیم شده و اسکارهای ناشی از بریدگی ها و جراحی ها بهتر التیام می یابند.
درمان کک و مک: لیزرهای کمتوان در بهبود خونرسانی و کمک به درمان لک و حتی موارد ملاسما مقاوم به درمان بسیار مؤثرند و در ضمن از برگشت لک ها نیز جلوگیری میکنند.
درمان چین و چروک صورت: لیزر کم توان می تواند باعث افزایش بافت کلاژن زیر پوستی و در نهایت کاهش چین و چروک صورت شود. همچنین لیزر کم توان در درمان سلولیت ها و درمان و کاهش درد های ناشی از بیماری زونا نیز می تواند کمک کننده باشد.
درمان آکنه
در همه مواردی که در زیبایی از لیزر کم توان استفاده می شود ، اگر همزمان از میکرودرم ابرژن نیز استفاده شود ، اثر لیزر چندین برابر خواهد شد.
موارد منع استفاده از لیزر:
در واقع هیچگونه منع قطعی برای استفاده از لیزر کم توان وجود ندارد ، اما بهتر است از آن در بیماران زیر دوری کنیم:
۱- در بیماران دارای پیس میکر قلبی (Pacemaker) لیزر نباید در روی قفسه سینه استفاده شود.
۲- در خانم های حامله لیزر نباید در ناحیه شکم و ناحیه کمر و لگن استفاده شود.
۳- بیماران دارای سرطان و انواع بدخیم
۴- بیماران دارای تشنج یا صرع
۵- کودکان در حال رشد (در صفحات استخوانی)
